Παράνομη ακρόαση ραδιοφώνου

Εδώ Λονδίνο

Ήσαν πολλοί μέσα στο δωμάτιο κι είχαν όλοι ύφος βλοσυρό κι ανήσυχο. Ατμόσφαιρα μυστηρίου. [...] Ήταν κλειστή κι η πόρτα του χωλλ. Θεόκλειστα ήταν τα πατζούρια κι οι τρύπες και οι χαραμάδες. Έσβυσαν και τα φώτα όλα [...] κι αν ήσαν μαζεμένοι εκεί κι έπαιρναν τόσα μέτρα ασφαλείας, είχαν όλα τα δίκια του κόσμου γιατί πραγματικά επρόκειτο να κάμουν έργο ριψοκίνδυνο. Ν' ακούσουν ραδιόφωνο! Έγκλημα φοβερό που οι κατακτητές μας τιμωρούν σκληρά. Ρητές και κατηγορηματικές είναι οι διαταγές, κανείς να μην ακούη άλλους σταθμούς απ' τους γερμανικούς. Κι όμως ολόκληρη η Αθήνα μαζεύεται το βράδυ και τεντώνει το αυτί. Ησυχία. Αγωνία. Και περιμένομε όλοι. Μπροστά στο ραδιόφωνο είχε στρωθεί ο αρχισυνωμότης. Ηλικία ακαθόριστη. Τύπος της εποχής. ’λλοτε ίσως άνθρωπος, τώρα τσίρος, αν κρίνεις απ' το λαιμό του που αναδύεται σαν σπίρτο μέσα απ' το κωμικοτραγικά φαρδύ κολλάρο του. Πρόσωπο μακρουλό, φορά γυαλιά, έχει φαλάκρα και είναι ριψοκίνδυνος. Μια χερούκλα απλωμένη και με τις άκρες των δαχτύλων κρατάει και παίζει το κουμπί τρεμουλιαστά. [...] Τι περιμένει ν' ακούσει; Ό,τι περιμένουν κι οι άλλοι που σκύβουν εναγώνια πάνω στο ραδιόφωνο -ν' αρπάξουν μια είδηση παρηγοριάς. Ησυχία, είπαμε. Αναμονή. Τι θα πει απόψε το Λονδίνο; Μόνο το μικρό φωτάκι της λαμπίτσας του ραδιοφώνου χύνεται στα πρόσωπα και φτιάχνει γύρω ατμόσφαιρα υποβολής και μυστηρίου. Γουργουρίζει, σφυρίζει, ορύεται κι ύστερα νάτο το σήμα και νάτην η γνώριμη φωνή: -Εδώ Λονδίνον!... Συγκίνηση. Δεν υπάρχουν πια ούτε άνθρωποι, ούτε πρόσωπα, ούτε αναπνοές, ούτε ένα κιχ-παρά μονάχα αυτιά. Αυτιά μεγάλα, μικρά, τριχωτά, χοντρά, ρόδινα, αυτουλάκια, αυτουλάρες, τεντωμένα και γυρισμένα όλα στη φωνή που έρχεται απ' τα πέρατα του κόσμου. Αυτιά και μόνο αυτιά. Αυτιά στον αέρα, στους τοίχους, στο τραπέζι, στις καρέκλες, στον μπουφέ, στον καναπέ, αυτιά διψασμένα που ρουφούν την κάθε λέξη. Μιλάει το Λονδίνον.

Δημήτρης Ψαθάς, Χειμώνας του '41,

Αν η ανάγνωση της πρωινής εφημερίδας είναι για τον αστό η πρωινη προσευχή κατά τον γερμανό εξαίσιο φιλόσοφο Hegel και αν ίσως η βραδυνή ακρόαση ραδιοφώνου είναι η φυσική συνέχεια του ίδιου θρησκευτικού τελετουργικού τότε ο παράδεισος ως χώρος αντίληψης, πνευματικής διέγερσης και ψυχικής τέρψης είναι εδώ. Στο ραδιόφωνο του tripradio.gr σήμερα μια όχι και τόσο προβεβλημμένη αστική επικαιρότητα παρουσιάζεται με ηχητική επένδυση από την πρόσφατη δισκογραφία των Dirty Projectors, Johanna Newsom, Tune-Yards και Neko Case.

Sparky Friday (Αγία) Πετρούπολη 7 Ιανουαρίου 2009

*Ο πίνακας που προβάλλεται είναι έργο του σημαντικού ζωγράφου Διαμαντή Σταγγίδη

Υπάρχουν εκατομμύρια αστέρια στον ουρανό ακόμα και τις νύχτες με πανσέληνο. Αν χαζέψεις λίγο εκεί ψηλά θα συνειδητοποιήσεις ότι τα πάντα γύρω μας είναι ένα υποσύνολο που ανήκει σε κάτι γενικότερο, σε κάτι πιο μεγάλο. Την δεκαετία που μας πέρασε κάποια υποσύνολα ενοποιήθηκαν και τότε έννοιες όπως παγκοσμιοποίηση, νέα τάξη πραγμάτων και τρομοκρατία έκαναν την εμφάνισή τους. Υποσύνολα όπως η κοινωνία ακόμα και η οικογένεια εκλήθησαν να εντάξουν νέους κανόνες συμπεριφοράς επηρεαζόμενα από αυτή την αλλαγή. Εξάλλου όλες οι δομημένες από τον άνθρωπο ομάδες, πέρα από τους "εσωτερικούς" τους κανόνες εντάσσουν στους κόλπους τους και γενικότερες συμπεριφορές


Shoot/ Get treasure/Repeat. Ένα περίεργο τρίπτυχο. Τέσσερα μονόπρακτα με κοινή λογική. Οι ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές κάτω από το πρίσμα της νέας εποχής. Άνθρωποι που προσπαθούν μάταια να περιχαρακώσουν την αγάπη τους, την οικογένεια τους, την ηρεμία τους και την ανάγκη τους να αγαπηθούν από μια σκληρή κοινωνία. Χτίζουν όσο πιο ψηλά μπορούν τα τείχη γύρω τους και πολλές φορές ξεχνούν απέξω αγαπημένα πρόσωπα ή ακόμα και κομμάτια του ίδιου τους του εαυτού. Αφορμή η 11η Σεπτεμβρίου και ο φόβος της τρομοκρατίας που έφερε στη ζωή των δυτικών αστικών κέντρων το φόβο του ξένου και του διαφορετικού. Μια συγκυρία που την δεκαετία που πέρασε άλλαξε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ηθικός αυτουργός ο Mark Ravenhill που το 1996 έμαθε στους Αθηναίους το μεταμεσονύκτιο θέατρο με το shopping and fucking. To SHOOT/ GET ΤREASURE/ REPEAT ανέβηκε πρώτη φορά το 2008 με εξαιρετικές κριτικές και αρκετά βραβεία. Εδώ και λίγο καιρό φιλοξενείται και στην Αθήνα στο Θέατρο ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ(Κολωνού 31, Μεταξουργείο). Ίσως ο καταλληλότερος χώρος στην πόλη για να φιλοξενήσει ένα τέτοιο έργο. Ένα industrial διώροφο σκηνικό με τον θεατή σχεδόν στο επίκεντρο και τους ηθοποιούς μια ανάσα μακριά. Εκπληκτική η δουλειά στα φώτα που τονίζουν ιδιαιτέρως εύστοχα τις δραματουργικές κορυφώσεις του κειμένου. Οι ερμηνείες στο σύνολό τους αρκετά καλές μιας και οι γρήγορες εναλλαγές από το ένα μονόπρακτο στο άλλο δεν βοηθούν σε λίγες ευτυχώς περιπτώσεις το έργο τους. Συνολικά όμως μιλάμε για μια εξαιρετική προσπάθεια από νέους ανθρώπους με πολύ όρεξη και μεράκι.

Σκηνοθεσία: Γιολάντα Μαρκοπούλου, Λίλλυ Μελεμέ
Μετάφραση: Άρης Αρμαγανίδης
Σκηνικά/Κοστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου
Μουσική: Λύσανδρος Φαληρέας
Φωτισμοί: Ηλέκτρα Περσελή
Τεχνικός Διευθυντής: Αριστοτέλης Καρανάνος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βιολέττα Γύρα
Διεύθυνση Παραγωγής: Αγγέλα Κυριακού
Βοηθός Παραγωγής: Ρένα Βουτσινά

Παίζουν: Μαρία Αιγινίτου, Στέλιος Ανδρονίκου, Άννα Κουτσαφτίκη, Γιώργος Στάμος, Χάρης Χαραλάμπους

Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, 9.15 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων
15 ευρώ, 12 ευρώ (φοιτητικό)

Η χρονιά που φεύγει, μας αφήνει με αρκετές όμορφες κυκλοφορίες από το χώρο της σύγχρονης ηλεκτρονικής σκηνής. Μια σκηνή που δείχνει να πηγαίνει όλο και πιο μπροστά. Electronica αναμιγνύεται με indie καταβολές, η techno επαναπροσδιορίζει τον ήχο της μέσω του dubstep, οι Kraftwerk είναι ακόμα εδώ...

Πολλά λοιπόν ενδιαφέροντα άλμπουμ κυκλοφόρησαν μες το 2009 και ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μεγάλος.

Τα 10 από αυτά που έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση στον γράφοντα είναι τα παρακάτω:

01. Moderat - Moderat (BPITCH CONTROL)

Οι όμορφες pop μελωδίες του Sascha Rlng των Apparat ανακατεύονται με τις glitch, techno, dubstep εμμονές των Gernot Bronsert και Sebastian Szary από τους Μodeselektor, δημιουργώντας ένα από τα πιο όμορφα album του 2009.

02. Ben Klock - One (OSTGUT)

Ο resident του Berghain Club στην πρώτη του δισκογραφική δουλειά, δίνει μια καινούρια διάσταση στον ήχο της techno σκηνής του Βερολίνου συνδυάζοντας με μοναδικό τρόπο techno, house και dub.

03. Redshape - The Dance Paradox (DELSIN)

Η αινιγματική φιγούρα πίσω από το όνομα Redshape με τον αργόσυρτο κινηματογραφικό tech-noir ήχο του, ήρθε να μας θυμίσει όμορφες εποχές από παλαιότερες Detroit techno κυκλοφορίες.

04. Shackleton - 3 EP's (PERLON)

Κλειστοφοβικές μπασογραμμές, βιομηχανικές ατμόσφαιρες και εξαιρετικά dubstep percussions έρχονται σε αρμονία με μετρονομικούς techno ρυθμούς. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μοναδικό.

05. 2562 - Unbalance (TECTONIC)

Ίσως το καλύτερο dubstep άλμπουμ της χρονιάς. Απρόβλεπτοι ρυθμοί που χρωματίζονται από πανέξυπνα synths. Το σύνολο δεν μπορεί παρά να σε ιντριγκάρει.

06. Jon Hopkins - Insides (DOUBLE SIX)

Ένας καλλιτέχνης που μπορεί να δημιουργήσει απίστευτη ένταση με τα glitch μελωδικά του περάσματα. Η σαφήνεια στην παραγωγή και το εύρος των εφέ που χρησιμοποιεί ζωγραφίζουν μπροστά σου την ιστορία καθενός από τα κομμάτια του δίσκου.

07. Falty DL - Love Is A Liability (PLANET MU)

Θα μπορούσε να είναι το Untrue του 2009. Όμορφες ατμόσφαιρες, μελαγχολικές μελωδίες, εθιστικά ρυθμικά μέρη. Ένα άλμπουμ γεμάτο συναισθήματα.

08. The Field - Yesterday And Today (KOMPAKT)

Μια περισσότερο οργανική προσέγγιση στο μινιμαλιστικό, ηλεκτρονικό ήχο των The Field από τον Axel Willner. Όμορφα παγωμένα ηχοτοπία που τα απολαμβάνεις καλύτερα στα ακουστικά σου παρά σε κάποιο club.

09. Fuck Buttons - Tarot Sport (ATP)

Αν για μία περίπου ώρα μπορείς να αφήσεις τους Fuck Buttons να ελέγξουν τις αντιδράσεις σου και να αγκαλιάσεις το σύμπλεγμα των θορύβων και των συναισθημάτων που σε περιτρυγυρίζουν, το αποτέλεσμα θα είναι λυτρωτικό.

10. Port Royal – Dying In Time (N5MD)

Παιχνιδιάρικα ηλεκτρονικά περάσματα, shoegaze καταβολές, εξελισσόμενοι techno-trance ρυθμοι, επικά synth. Μαγικό άλμπουμ από τους Ιταλούς γείτονες.

Ήταν πολλά χρόνια πριν σε ένα μέρος που ανήκει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Ίσως να αναρωτιέστε από πού προέρχονται αυτές οι γιορτινές μέρες και ίσως πάλι να νομίζετε ότι ξέρετε. Όμως ένας αλλόκοτος κόσμος είναι υπεύθυνος για όλες τις γιορτές. Στον κόσμο αυτό κάποια στιγμή συνέβη κάτι απροσδόκητο. Δύο κοντινές εορταστικές περίοδοι μπερδεύτηκαν και τα Χριστούγεννα κινδύνευσαν όσο ποτέ άλλοτε.

Ένας Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης που για 2 ώρες θα ξετυλιχτεί μπροστά σας σαν ένα κουβάρι ιστοριών μέσα από τα πιο στοιχειωμένα τραγούδια που έχετε ακούσει ποτέ....Marianne & the Unfaithfool Εκτακτως απόψε 10 με αργά. Ελπίζουμε όχι πολύ αργά!!
----------------------------------------------------------------------------------------

Twas a long time ago, longer now than it seems,
In a place perhaps you've seen in your dreams;
For the story that you are about to be told
Took place in the holiday worlds of old.
Now you've probably wondered where holidays come from.
If you haven't, I'd say it's time you begun.
For the holidays are the result of much fuss
and hard work from the worlds that create them for us
Well you see now quite simply that's all that they do
making one unique holiday especially for you
But once a Calamity ever so great
occurred when two holidays met by mistake.

A Nightmare before Christmas will unravel through haunted songs and spooked tunes tonight on www.tripradio.gr .... Marianne and the Unfaithfool out of schedule @ 22:00 local time...until late.....hopefully not TOO late...

Η αλήθεια για να γίνεται κατανοητή πρέπει πρώτα να λέγετε ωμά

Hedi Kaddour

Αραχτός στο πάρκο της Ζ. Πηγής, με ουίσκι στο στόμα από το σπίτι και μια σαραμπάντα της Shara Worden (aka My Brightest Diamond) στα αυτιά, έβγαλα από το σακίδιο το παλιό δώρο σημειωματάριο του Χ. Π. με τίτλο στο εξώφυλλό του «Journal De Bord» και κάτω από αυτόν τον Κόρτο Μαλτέζε επίσης αραχτό σε παγκάκι να χαζεύει τον ακαμάτη ήλιο της Δύσης και ένα πλεούμενο με ούριο άνεμο στα πανιά του και λογική διεύθυνση. Το κομμάτι, που έπαιζε στα ακουστικά, με τίτλο From the top of the world πήγαινε κάπως έτσι:

At the end of the sea

There waits my wind

To carry me

Through storms we will sail ahead

Just to gaze at the top of the world

μα διακόπηκε άγαρμπα από ένα κρότο θλιβερό. Προσγειώθηκα άτσαλα από την κορφή, τσαλάκωσα το ζοριλίκι μου με ένα άκαρδο ξεφύσημα και έφυγα με το κεφάλι σκυφτό.

Ένα χρόνο αργότερα και καθώς τα ασφάλτινα, αστικά βουλεβάρτα με έφεραν στη ζεστή, από τη σόμπα υγραερίου και τις ανοιχτές αγκαλιές, στοά της Καντίνας στη Λεωκορείου ήρθε στα χέρια μου ξανά το παλιό σημειωματάριο με αλλαγή μοναδική μια από τις σελίδες του γραμμένη. Τίτλος του γραφτού «The Bad Name Day». Και όλα μου ήρθαν ξανά στο μυαλό.

THE BAD NAME DAY

Αν το όνομά σας ξεκινάει με το Μ, σήμερα, παρακαλώ, μη μου μιλάτε! Σήμερα δεν είναι η τυχερή σας μέρα… εάν αποφασίσετε να συνυπάρξετε μαζί μου. Μην ανοίξετε το παράθυρο πίσω από τη πλάτη μου, μη σχολιάζετε τον πισινό μου, και μη, μα πόσο μη φτύνετε πάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή μου. Όλο αυτό αν το μικρό σας όνομα αρχίζει με το Μ. Ίσως αύριο να έχω άλλο ¨pick of the day”! Ίσως αύριο θα είναι το χρώμα της τρίχας της γάτας σας ή η κλώστή που τραβήχτηκε από το πουλόβερ που φοράτε, που θα μου ερεθίσει το μάτι. Ίσως χθες ήταν ένα βλέμμα που δεν μιλούσε και μια στάση του μετρό που είχε υπερβολικά μεγάλη διάρκεια, αλλά σήμερα είναι αυτό το αρχικό γράμμα του ονόματος σας. Είστε εσείς! Και δε με ενοχλεί καθόλου που το αυτοκίνητο σας είναι Mazda, αν στο lunch break θα βγάλετε τη Μοσχαρίσια Μπριζόλα να τη ζεστάνετε στο φούρνο Μικροκυμάτων, αν η γυναίκα σας είναι αλλοδαπή και δεν καταλαβαίνετε όταν προσπαθεί να σας εξηγήσει (εξηγηθεί) ότι είναι σε Menopause, και σκασίλα μου, επίσης, αν τα Σκόπια λέγονται Μακεδονία. Απλά δεν θέλω να μου συστηθείτε ξεκινώντας με αυτό το γράμμα. Σήμερα τουλάχιστον. Για αύριο βλέπουμε. Εντάξει; Να ‘στε καλά.

Tijana Prodanovic

Ειλικρινά και εγώ έτσι αισθάνομαι σήμερα και μάλλον αύριο και μεθαύριο ίσως ακόμα και τη Δευτέρα. Ανάλογα. Δεν θέλω καμιά φιγούρα με την ιδιότητα του γράμματος Μ να με ενοχλήσει καθώς θα ανηφορίζω τη Ζ. Πηγής προς το βιβλιοπωλείο του Γκοβοστή να πάρω δώρα για τις γιορτές τους Αδερφούς Καραμάζοβ για τους φίλους μου. Δεν θέλω να με σπρώξετε καθώς θα προσπαθώ να στριμωχτώ για το μεσημεριανό μου στο Μικράκι. Δεν θέλω καμία φιγούρα από Μ να μου κλείσει με σίδερα το δρόμο καθώς θα περπατώ τη Διδότου για να ακούσω κανά καλό δίσκο σε πικάπ στου Νεκτάριου το Vinyl. Θα εκνευριστώ αν τα μάτια μου δακρύσουν δίχως λύπη καθώς θα βγαίνω από το φούρνο της Μπενάκη με τα πρωινά γλυκίσματα στο χάρτινο σακουλάκι για την παρέα που θα με περιμένει να τα πούμε στο Μύλο. Θα εκνευριστώ ακόμα πιο πολύ που θα λυπηθώ, χωρίς να μπορώ να κοντοσταθώ, καθώς θα αναλογίζομαι έξω από το περίπτερο του ‘Οουζ γιατί αυτό παραμένει κλειστό. Θα αναστατωθώ, αν με ταλαιπωρήσουν, καθώς θα βγαίνω από το οργανοποιείο της Χ. Τρικούπη με την επισκευασμένη σουρντίνα της τρομπέτας μου στα χέρια. Θα νευριάσω αν καπνοί μου στερήσουν την ανάσα καθώς θα επιστρέφω με το μηχανάκι από το Rodeo και τη συναυλία των Six Organs of Admittance. Τέλος τουλάχιστον παρακαλώ να μπορέσω να πιω ένα ποτό με την ησυχία μου απόψε και να ξαπλώσω να κοιμηθώ. Μου φτάνουν οι τύψεις.