Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

PostHeaderIcon Παύλος Παυλίδης: Πάντα υπάρχουν νέα, ανεξερεύνητα λιμάνια για το πλοίο της μουσικής...


Για πολλούς, μάλλον για τους περισσότερους, μια εισαγωγή για τον Παύλο Παυλίδη είναι περιττή, για εμένα όμως είναι απαραίτητη. Ξεκίνησε την πορεία του στη μουσική με το (cult πλέον) συγκρότημα Μωρά Στη Φωτιά το 1986 και σχημάτισε, ως καθαρά ηγετική φυσιογνωμία πλέον, τα Ξύλινα Σπαθιά το 1993.

Μ' αυτό το γκρουπ κέρδισε την ευρεία αναγνώριση αποτελώντας μαζί με τους προϋπάρχοντες Τρύπες το δίδυμο που έβαλε τόσο αποφασιστικά τη Θεσσαλονίκη στην εγχώρια rock σκηνή από τις αρχές της δεκαετίας του '90. Μετά τη διάλυση των τελευταίων κυκλοφόρησε το 2004 τον πρώτο προσωπικό του δίσκο «Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα» και από τότε συνεχίζει την προσωπική του πλέον διαδρομή παρέα με τους B Movies. Το καινούργιο του άλμπουμ «Αυτό Το Πλοίο Που Όλο Φτάνει» είναι η αναμενόμενη επιστροφή του στις μουσικές του ρίζες. Συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής, ο Παυλίδης είναι ένας υπερευαίσθητος καλλιτέχνης, με το σπάνιο ταλέντο να δημιουργεί ζωντανές εικόνες εμπνευσμένες από μικρές προσωπικές του στιγμές. Ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο να γράφει το επόμενο τραγούδι και ο οποίος κάθε φορά προσπαθεί να μην επαναλαμβάνεται, αλλά με αφετηρία πάντα την καρδιά του να πηγαίνει όλο και πιο πέρα.

Ο νέος του δίσκος είναι πολύ πιο χαρούμενος και ευδιάθετος απ' όσο μας έχει συνηθίσει, κάτι στο οποίο συμφωνεί και ο ίδιος, «αλλά μόνον όσον αφορά τη μουσική του. Αν προσέξεις τους στίχους, δεν είναι εμπριμέ, δεν είναι τραγουδάκια για πάρτι». Είναι τραγούδια με «ραδιοφωνική» προσέγγιση κι αυτό, όπως μου αποκαλύπτει, το έκανε με πρόθεση «Αγαπάω πολύ το ραδιόφωνο. Το περασμένο καλοκαίρι ήμουν σε ένα μέρος που δεν είχα τηλεόραση παρά μόνο ένα μικρό τρανζιστοράκι. Είχα φρικάρει τόσο πολύ με αυτά που άκουγα -τα τραγούδια αλλά και τις διαφημίσεις- ώσπου στο τέλος αναγκάστηκα και άκουγα κυρίως Τρίτο Πρόγραμμα και τις εκπομπές του Πετρίδη. Μέχρι και γερμανικό θέατρο άκουγα χωρίς να καταλαβαίνω τι λέει, αλλά το προτιμούσα από το να ακούω διαφημίσεις. Έτσι είπα στον εαυτό μου κάνε έναν δίσκο που θα σου άρεσε να ακούς στο ραδιόφωνο». Κάπου εκεί και πριν προλάβω να αναφερθώ στον Πετρίδη, συμπληρώνει «Ξέρω ότι ο Πετρίδης σταματάει τις εκπομπές του και είναι πολύ θλιβερό. Ο άνθρωπος που θα υπογράψει τη σχετική απόφαση θα μείνει στην ιστορία ως ο «άνθρωπος που διέκοψε τις εκπομπές του Πετρίδη» και θα πρέπει να επιβραβευθεί δημόσια με κάποιο μετάλλιο βλακείας».

Ένα από τα πιο ραδιοφωνικά κομμάτια του δίσκου είναι το «Η Ανάμνηση Της Ευτυχίας» όπου η ανεμελιά, η παιδική αθωότητα αλλά και η μοναχικότητα εκφράζονται ανάγλυφα. «Είχα ξεκάθαρα μια πιο ανάλαφρη διάθεση σ' αυτό το κομμάτι αλλά και σε όλο τον δίσκο. Νοστάλγησα ένα αίσθημα που είχα πριν από την εφηβεία μου ακόμα, κάτι σαν deja vu, αισθάνομαι να με πλημμυρίζει μια ευτυχία και είναι σαν να το έχω ξαναζήσει αυτό. Μου θύμιζε πώς αισθανόμουν τα καλοκαίρια που είχα διακοπές, όταν έκλειναν τα σχολεία και καθόμουν χωρίς να σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο, απλώς απολάμβανα τη ζωή να κυλάει. Αυτό το αίσθημα ήθελα να επαναλάβω και να μεταδώσω». Ένα ακόμα κομμάτι που ξεχώρισε από την αρχή είναι το «Αντικαταπληκτικά», το οποίο, όπως επέμενε μια σχετική φήμη, γράφτηκε για τα επεισόδια του Δεκεμβρίου '08 μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, κάτι όμως που ο ίδιος διαψεύδει λέγοντας ότι «όχι, είναι απλά ένα τραγούδι που περιγράφει την καθημερινότητα μιας μεγαλούπολης».

Ένα ακόμα κομμάτι που ξεχώρισα προσωπικά είναι το «Ράδιο Lollipop» που είναι λες και γράφτηκε την εποχή του «Ξεσσαλονίκη» και απλά είχε ξεχαστεί. «Όπως τα παλιά σινεμά έκαναν διάλειμμα κατά τη διάρκεια του οποίου πωλείτο ποπ κορν και πατατάκια, κάπως έτσι κι αυτό το κομμάτι είναι το διάλειμμα του δίσκου. Κάποια στιγμή ταλαιπωρήθηκα από μια τενοντίτιδα και μια από εκείνες τις βραδιές μου βγήκε να παίξω κιθάρα, κάτι που δεν μου συμβαίνει συχνά. Έτσι βγήκαν η μουσική και τα λόγια σχεδόν ταυτόχρονα. Κατάλαβα βέβαια πως αυτό το κομμάτι δεν ταίριαζε σ' αυτόν τον δίσκο, είναι σαν να σε πηγαίνει πέντε ή έξι δίσκους πριν.

Επειδή η φόρμα του θύμιζε τόσο πολύ Ξύλινα Σπαθιά, το θεώρησα σαν κάποιου είδους υποχώρηση να μπει στον δίσκο, σαν ένα είδος διαλείμματος. Αποφάσισα όμως να το αφήσω και να μείνει σαν παρένθεση. Είναι πολλά κομμάτια που τα αφήνω εκτός δίσκων γιατί πιστεύω ότι ο κόσμος θα ακούει μόνο αυτά. Για παράδειγμα το «Μόχα» ήμουν σίγουρος ότι δεν πρέπει να το βάλω, έλεγα πως τα ραδιόφωνα θα παίζουν μόνον εκείνο και όχι άλλα κομμάτια που αγαπώ περισσότερο».

Ο Παύλος Παυλίδης είναι ένας τραγουδοποιός με πολύ ιδιαίτερη και στενή σχέση με το κοινό του κι αυτό βασίζεται στα «στιχάκια» του, τα οποία όπως λέει «είναι ο πυρήνας της επικοινωνίας μας». Ποιες όμως είναι αυτές οι στιγμές που τον εμπνέουν; «Προσπαθώ πάντα να αποτυπώνω στα τραγούδια μου τα πράγματα που ζω. Αυτό τον τρόπο έχω διαλέξει από παλιά και συνεχίζω να κάνω το ίδιο πράγμα. Είμαι χαρούμενος με ένα τραγούδι μου όταν το επιτυγχάνει αυτό, κάθε φορά που το ακούω να μου θυμίζει ξεκάθαρα αυτό που έζησα τότε. Όταν το ακούν άλλοι άνθρωποι, ξέρω πως το συνδυάζουν με πράγματα που έχουν ζήσει οι ίδιοι, αλλά όταν υπάρχει μια αλήθεια σ' αυτό που περιγράφεις με λόγια, αυτή η αλήθεια γίνεται κτήμα του καθενός και ο καθένας τη βιώνει με τον τρόπο του. Αυτό που με γεμίζει περισσότερο δεν είναι να μου λένε ότι το τάδε τραγούδι μου είναι ωραίο, αλλά όταν μου λένε ότι αυτό το τραγούδι με γοήτευσε κάποια στιγμή στη ζωή μου».

Ο Παύλος Παυλίδης μαζί με τους B Movies θα βρεθούν στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη την Τρίτη 29 Ιουνίου για μια μοναδική συναυλία όπου αναμένεται να συμβεί το αδιαχώρητο. «Χαίρομαι που θα βρεθώ ξανά εκεί. Η επιλογή του χώρου ξεκινάει και από τη συμπεριφορά του κόσμου όλο το χειμώνα που ήταν παραπάνω από συγκινητική. Το πρόγραμμά της συναυλίας περιλαμβάνει τον καινούργιο δίσκο αλλά και παλιά κομμάτια και θα είναι δυναμικό και γιορτινό.

Με τους B Movies χρησιμοποιούμε και τα καινούργια και τα παλιά κομμάτια σαν αφορμή για να ανέβουμε στο πάλκο και να παίξουμε χωρίς πλάνο, χωρίς να ξέρουμε πώς θα είναι κάθε φορά η βραδιά. Το πάλκο ακόμα είναι ένα έδαφος ανεξερεύνητο, με χαροποιεί και με διασκεδάζει αυτό το αυτοσχεδιαστικό ύφος που υπάρχει εκεί. Δεν κάνεις ποτέ την ίδια διαδρομή, βουτάς σε έναν βυθό όπου δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις κάθε φορά». Και επειδή μια τέτοια διάθεση είναι η καλύτερη αφετηρία έμπνευσης για έναν δημιουργό δεν έχω παρά να του ευχηθώ να αισθάνεται πάντα έτσι...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΑΠΟΘΑΡΑΚΟΣ

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

PostHeaderIcon Tripradio.gr | The_Beach_Party with VASSILIKOS live by the sunset!


Όταν ο Tripradio κάνει πάρτυ, και μάλιστα BEACH party προετοιμαστείτε να μπείτε στο καλοκαίρι δυνατά! Το καλοκαίρι αρχίζει το Σάββατο 26.06.2010, στις 6μμ είστε όλοι καλεσμένοι στο babuena beach bar, στην παραλία της Αναβύσσου. Special summer cocktails, φανταστικές μουσικές και χορός ως το πρωί είναι ο ιδανικός τρόπος να μπούμε στην αγαπημένη μας εποχή!

Και επειδή Tripradio party χωρίς την καλύτερη μουσική δε γίνεται, ο VASSILIKOS LIVE θα υποδεχτεί το ηλιοβασίλεμα τραγουδώντας αποκλειστικά για τους ακροατές του Tripradio και τους φίλους του….by the sunset! Νωρίτερα ο ιδιαίτερα ταλαντούχος Άγγελος Κυρίου με τα σουρεαλιστικά ποπ τραγούδια του έχει προετοιμάσει
το έδαφος κατάλληλα...

Αμέσως μετά η ένταση ανεβαίνει και μαζί τα decks καταλαμβάνουν οι MELORMAN, MAGNITOFONO και FEEL FREE TO THROW UP που μαζί με special guests τους GIN & TONIC DUET, MEMORYWANK και SOULMANμας υπόσχονται ένα ξέφρενο πάρτι πριν η σκυτάλη περάσει στα χέρια των MT DU για ένα μοναδικό LIVE μέχρι
το ξημέρωμα!
Το καλοκαίρι θα είναι εκεί. Εσύ;


Tripradio Beach Party με free είσοδο, free συλλεκτικό CD και free fun!
BABUENA beach bar (ex kouros club)
50 χλμ. Λ. Αθηνών-Σουνίου
Ανάβυσσος
Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

PostHeaderIcon Οι My Wet Calvin στο στούντιο του Trip Radio!


Μεταμφιέσεις επί σκηνής, εξώφυλλα ζωγραφισμένα στο χέρι, δισκογραφικό ντεμπούτο με 6 χρόνια καθυστέρηση, μεταμεσονύκτιο live στο Synch, τραγούδια για τον Lars Von Trier, συναυλίες σε Φιλολογικούς Συλλόγους της Καρύτση, shoegaze αισθητική, δωρεάν διανομή cd σε κάθε live, και ένα video-clip πανοραμικό.


Αρκετά πολλοί λόγοι, για να φιλοξενήσει η εκπομπή Trip Me Up! τους
My Wet Calvin στο στούντιο του Trip Radio, την Τρίτη 15-6-2010 στην εκπομπή τους 18:00-20:00.


Stay Tuned

PostHeaderIcon toe!!!


Στο κεντρικό πάρκο της πόλης, σε ένα παγκάκι, δίπλα από έναν κάδο απορριμμάτων, κάθεται ένας μεσήλικας και διαβάζει μια κυριακάτικη εφημερίδα. Στο πρωτοσέλιδο κυριαρχεί μια λέξη με μεγάλα μαύρα γράμματα: ΓΚΡΡΡΜΦ. Γύρω από αυτή την ακατανόητη μονολεκτική δήλωση μαζεύονται σαν έντομα πολλά μικρότερα γράμματα, στοιχισμένα σε άψογους σχηματισμούς. Για να καταλάβει κανείς τι ακριβώς γράφεται γύρω από το ΓΚΡΡΡΜΦ πρέπει να πλησιάσει παραπάνω από ότι θα επέτρεπαν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς. Στο κέντρο της σελίδας, κάτω από τον κυρίως τίτλο, την προσοχή τραβά μια έγχρωμη φωτογραφία που απεικονίζει το μεγάλο δάκτυλο ενός αριστερού ποδιού να στέκεται όρθιο σαν να δείχνει προς πάνω την φωτογραφία, το όνομα της εφημερίδας, ή τον γαλάζιο ουρανό. Το δάκτυλο ποζάρει μόνο του σε λευκό φόντο και δεν φαίνεται το υπόλοιπο πόδι. Αντιθέτως, αυτά που διακρίνονται είναι το νύχι που έχει να κοπεί τουλάχιστον δέκα μέρες και κάποιες τρίχες στην επιφάνεια του δακτύλου που καλύπτεται από δέρμα, γεγονός που μας κάνει να ελπίζουμε ότι ανήκει σε εκπρόσωπο του αντρικού φύλου. Χωρισμένο από τα υπόλοιπα τέσσερα δάχτυλα του ίδιου ποδιού, το μεγάλο δάκτυλο της φωτογραφίας αποκτά μια άλλη υπόσταση και μπορεί πλέον να παρατηρηθεί ως κάτι το αυτοτελές. Η ανεξαρτησία του δάχτυλου δηλώνεται και με την στάση του σώματος του (μπορούμε πια να αναφερόμαστε σε σώμα, αφού πρόκειται για ανεξάρτητη οντότητα), καθώς έχει εγκαταλείψει την δουλοπρεπή στάση που το έφερνε σε οριζόντια θέση με το έδαφος και πλέον ατενίζει περήφανο τον κόσμο!

Τους λόγους για τους οποίους επιλέχθηκαν αυτό το θέμα και αυτή η φωτογραφία για να κοσμήσουν την πρώτη σελίδα της συγκεκριμένης εφημερίδας αυτή την Κυριακή τους γνωρίζουν μόνο ο Διευθυντής και ο Αρχισυντάκτης της. Όλα έχουν να κάνουν με ένα στοίχημα που μπήκε ανάμεσα στους δυο αυτούς αξιότιμους κυρίους, μετά από μια έντονη διαφωνία τους στο γραφείο του Δντή σχετικά με την επιλογή του κυρίου θέματος. Μετά από μια συζήτηση που διήρκεσε τρεις ώρες ο Διευθυντής αγανακτισμένος σηκώθηκε από την καρέκλα του, φύσηξε τον καπνό από το τσιγάρο του στον ήδη μολυσμένο αέρα του δωματίου και ανασηκώνοντας τους ώμους είπε: «ξέρεις κάτι, τελικά, νομίζω ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία! Ακόμη και το δάχτυλο του ποδιού μου να βάζαμε πρωτοσέλιδο, δεν θα το παρατηρούσε κανείς, αν δίναμε δώρο κάτι που θα τραβούσε την προσοχή!»

Ακολούθησε σύσκεψη ανάμεσα στα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της εφημερίδας για την επιλογή της προσφοράς, η οποία αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολη. Ακούστηκαν διάφοροι τίτλοι ταινιών, πλήθος ονομάτων δημοφιλών και ατάλαντων τραγουδιστών και ένας μεγάλος αριθμός αντικειμένων χωρίς αξία, με φανταστικές ιδιότητες το άκουσμα των οποίων θα προκαλούσε αίσθηση, όπως π.χ. το ξυπνητήρι που αντί για κουδούνισμα παράγει, σε υψηλή ένταση, ήχους ροχαλητού (πατέντα υπ΄αρίθμ. ΙΚ7846882), η ηλεκτρική συσκευή για την ανώδυνη αποκόλληση των χανζαπλάστ από τριχωτά μέρη του σώματος (πατέντα υπ΄αρίθμ. ΡΛ89863356), ή η συσκευή που ξεστρίβει τσιγάρα, για αυτούς που θέλουν να κόψουν το κάπνισμα (πατέντα υπ΄αρίθμ. ΤΘ 83543354763).

Τελικά επιλέχτηκε ένα cd που έμελλε εκείνη την Κυριακή να μπει σε δεκάδες χιλιάδες σπίτια ολόκληρης της χώρας. Ήταν μια συλλογή από ηχογραφήσεις καθημερινών συνομιλιών ανάμεσα σε επώνυμους της πολιτικής, της τέχνης και του lifestyle και κοινούς θνητούς, από κουβέντες που αντάλλασσαν τα επιφανή αυτά μέλη της κοινωνίας με ανθρώπους όπως ο μανάβης της γειτονιάς, ή οι γείτονες τους. Τα δυο τελευταία tracks (μια τηλεφωνική παραγγελία του Τραγουδιστή του Έρωτα από το σουβλατζίδικο «Ο Μπάμπης» και ο διάλογος ενός μεγαλοδικηγόρου με έναν μετανάστη ο οποίος προσπάθησε να καθαρίσει τα τζάμια του τζιπ του στα φανάρια) παρείχαν τη δυνατότητα «karaoke», ώστε ο κάθε κάτοχος του ψηφιακού δίσκου να μπορεί να βιώσει την αίσθηση της συζήτησης με κάποιον διάσημο.

Είναι περιττό να σημειώσουμε ότι οι πωλήσεις της εφημερίδας σημείωσαν την συγκεκριμένη Κυριακή ρεκόρ, προς μεγάλη ικανοποίηση του Διευθυντή και του Διοικητικού Συμβουλίου.

Αυτά δεν θα μπορούσε να τα γνωρίζει ο μεσήλικας που κάθεται στο παγκάκι στο κεντρικό πάρκο της πόλης, δίπλα στον κάδο απορριμμάτων, και διαβάζει με μεγάλη προσοχή τις διαφημίσεις στην εφημερίδα που κρατά ανοιχτή μπροστά του. Στην προτελευταία σελίδα, αυτό που ΔΕΝ θα δει, επειδή ΠΟΤΕ δεν δημοσιεύτηκε είναι μια καταχώρηση που εστάλη στα γραφεία της εφημερίδας μέσα σε έναν γκρίζο φάκελο από κάποιον άγνωστο. Είναι ένα κείμενο που, αν και γράφτηκε για την παρουσίαση της εκπομπής Deja Voodoo στο www.tripradio.gr , ξεκινά με τις λέξεις: «Στο κεντρικό πάρκο της πόλης, σε ένα παγκάκι, δίπλα από έναν κάδο απορριμμάτων…»

PostHeaderIcon Με γλυκό άρωμα και γεύση Μέντας...


Άλλη μια ξεχωριστή μπάντα της αθηναϊκής μουσικής πραγματικότητας είναι οι Μέντα. Τον Απρίλιο κυκλοφόρησαν το τέταρτο album τους με τίτλο «Ποπ» και ταυτόχρονα έκλεισαν και την πρώτη τους δισκογραφική δεκαετία, τουλάχιστον από τότε που έχουν συγκεκριμένο όνομα. Όπως υποδηλώνει και το όνομα του δίσκου αυτή την φορά η διάθεσή τους είναι καθαρά ποπ. Έχουν φροντίσει να απλοποιήσουν τις μελωδίες τους για να έρθουν όσο πιο κοντά είναι δυνατόν σε μη απαιτητικούς -από τον εαυτό τους κυρίως και πριν απ' όλα, ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό- ακροατές.

Οι Μέντα (που άποψη για το υλικό τους μπορείτε να σχηματίσετε οι ίδιοι στο www.myspace.com/mentagr) αποτελούνται από τους Κώστα Βλαχά (κιθάρα, φωνητικά), Νίκο Παπαδημητρίου (τραγούδι, μπάσο), Δημήτρη Λαϊνά (πλήκτρα, φωνητικά) και Πάνο Γαλάνη (ντραμς). Ο Νίκος και ο Κώστας ήταν συμμαθητές και φίλοι από μικροί και το 1993 σχημάτισαν για πρώτη φορά τους Ομάδα Περιφρούρησης. Έχουν λοιπόν ήδη ουκ ολίγα χρόνια στο χώρο καθώς και αρκετές δουλειές και έτσι μπορούμε να τους πιστέψουμε όταν δηλώνουν ότι«δεν μας ενδιαφέρουν τόσο τα χρήματα σε αυτή τη υπόθεση, έχουμε ο καθένας την δουλειά του. Δεν μας ενδιαφέρει ούτε η εφήμερη αναγνώριση, αυτό δηλαδή που αποκαλείται αναγνωρισιμότητα. Το μόνο που θέλουμε είναι η υστεροφημία που θα αφήσουμε ως συγκρότημα να είναι καλή, ευχάριστη και θετική για τον κόσμο».

Φανερή αυτή η νοοτροπία τους και στον τελευταίο τους δίσκο όπου την ηχογράφηση, τη μίξη αλλά και τη συνολική παραγωγή (σε συνεργασία με τον γνωστό Coti K) έκανε ο κιθαρίστας του γκρουπ Κώστας Βλαχάς. Μαζί τους συνεργάζονται αυτή τη φορά οι Γιάννης Παπαναστασίου στο σαξόφωνο, Βαγγέλης Κατσαρέλης στην τρομπέτα, Δημήτρης Σαβάνης στο τρομπόνι αλλά και η Ελένη Τζαβάρα (γνωστή και ως Etten) στα φωνητικά του «Οι Χαρές». Η μουσική της δεκαετίας του '90 είναι η πιο εμφανής επιρροή σε κάθε τραγούδι τους (και όχι μόνο του δεδομένου δίσκου) και πιο συγκεκριμένα, όπως λένε οι ίδιοι, «τα ακούσματα μας και συνάμα οι επιρροές μας είναι οι Dinosaur Jr., οι Pavement, οι Lemonheads, οι Deus αλλά ακόμα και οι Sonic Youth στις πιο ποπ στιγμές τους. Βεβαίως πέραν από αυτά είναι και κλασικά πλέον ονόματα του rock όπως οι Beach Boys, ο David Bowie και φυσικά οι Beatles».

Το όνομά τους είναι λιτό, περιεκτικό, φρέσκο και σίγουρα είναι και... ποπ, όπως διευκρινίζει ο Νίκος. «Το όνομα το πρότεινε ο Πάνος, για αρκετά χρόνια λεγόμασταν Ομάδα Περιφρούρησης, αλλά πιστεύαμε ότι χρειαζόταν μια αλλαγή και μας ακούστηκε πολύ καλά το Μέντα, είναι αρκετά ποπ και αυτή είναι η μουσική που αγαπάμε». Τη μουσική του τελευταίου τους δίσκου θα την χαρακτήριζα ραδιοφωνική ποπ με την έννοια ότι είναι ευχάριστη στο αυτί και ξεκούραστη, η μουσική την οποία θα ήθελες να ακούς στο ραδιόφωνο μια λαμπερή ημέρα που θα βρισκόσουν σε ένα παραλιακό μπαρ κάποιου ελληνικού νησιού. Οι ίδιοι τη χαρακτηρίζουν ποπ - ροκ, «προσπαθούμε όμως να μην ανήκουμε πουθενά, δεν μας αρέσουν οι ταμπέλες. Ο δίσκος αυτός χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από εμάς τους ίδιου, οπότε μπορείς να πεις ότι είμαστε πολύ πιο ανεξάρτητοι από πολλούς άλλους που επιμένουν να ονομάζουν 'ανεξάρτητη' τη μουσική τους».

Η εικαστική επιμέλεια του album, όπως άλλωστε και του προηγούμενού τους, του «Ινστραμέντα», έχει γίνει από τον Δημήτρη Μπόρση (γνωστού και ως dB) και ως συνήθως οι δουλειές του εν λόγω γραφίστα είναι πολύ προσεγμένες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το συναίσθημα της παιδικότητας και της απλότητας που χαρακτηρίζει τον δίσκο είναι ορατό, κυριολεκτικά απεικονίζεται στο εξώφυλλο. Το πρώτο κατά σειρά τραγούδι, το «Οι Χαρές», είναι από αυτά που μόλις το ακούσεις, πριν καλά - καλά αποφασίσεις αν σου άρεσε και γιατί σου άρεσε έχει καταφέρει ώστε να σου κολλήσει ο ρυθμός του και ήδη προσπαθείς να θυμηθείς και τους στίχους. Αυτό είναι και το πρώτο single για το οποίο ετοιμάζεται τώρα από τον Γρηγόρη Ρέντη και το βίντεο κλιπ. Από κάποιες σκηνές του που είδα μάλιστα μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα και εγώ με το αποτέλεσμα όσο οι ίδιοι! Τέλος η επόμενη συναυλία των Μέντα είναι στην Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής στις 21 Ιουνίου και πιο συγκεκριμένα στην σκηνή της Athens Voice.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΑΠΟΘΑΡΑΚΟΣ

website

Listen (via e-radio)

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget